terug naar Nieuws

Wayne Baker interview (entry 22 feb.)

De Brit Wayne Baker is een van de allerbeste 3wielrenners van de laatste 15 jaar. Hierna volgt een exclusief en uitgebreid interview. - Leeftijd? Woonplaats? Beroep? 49 jaar jong! Weston-super-Mare dicht bij Bristol (in de streek van North Somerset) Ik werk als persattaché voor Avon and Somerset Police. Het is een opwindende job vol uitdagingen, elke dag een andere, ofwel een vermiste persoon, of een spectaculair ongeval op de autosnelweg, of zelfs een moord. - Ooit, om één of andere reden, ben je met 3wielfietsen en competitie begonnen. Wat ging eraan vooraf? Wat is het verhaal achter de Pink Panthermythe? Kun je ons meer vertellen over je 3wieler(s) en ons wat technische informatie geven? Ik reed voor het eerst met een 3wieler in 1990. Eigenlijk toevallig. Na een seizoen op twee wielen was in juli mijn interesse weg en Norman Fenn, een ploegmaat, stelde me voor eens zijn reserve3wieler te proberen.

Ik maakte de gebruikelijke testrit zonder valpartij en werd onmiddellijk verliefd op 3 wielen. Ongeveer 3 weken later (en na juist geteld één competitiekoers op 3 wielen), nam ik deel aan het nationale kampioenschap 10 en eindigde vijfde. Ik kocht de 1958 Higgins Ultralight 3wieler van Norman over en herspoot hem in het roze tijdens de winter. Ik won nog het nationale kampioenschap over 10 mijl in 1996 en 1999 en drie keer The National Tricycle League championship (1995/96/97).

Toen ik startte in de 3wielcompetitie droeg ik al een roze trui tijdens de koersen – met een felle kleur merken de motorrijders me beter op. Nadat mijn dochter voor mij een roos Rollszadel meebracht uit Frankrijk, begon ik roze accessoires toe te voegen - koersschoenen, sokken, handschoenen, thermische top, valhelm enz…. Zelfs buiten het 3wielrennen draag ik roze hemden en ik heb zelfs een roze vest en een hele keuze roze dassen.

Vier jaren geleden, vroeg mijn club Stourbridge me om deel uit te maken van hun eliteploeg. Ze bezorgden me de kleren en zo begon ik te koersen in de clubkleuren oranje en blauw – maar de 3wieler heeft zijn roze kleur behouden en ik gebruik nog steeds de Pink Panther volle wielen voor belangrijke koersen.

Mijn huidige 3wieler, gebouwd door George Longstaff, heb ik ongeveer 5 jaar. Hij werd gebouwd voor het tijdrijden en heeft geen enkele lasnaad. Hij heeft een 2wielaandrijving (TWD) en vorige winter heeft Geoff Booker de originele TWD vervangen door zijn eigen systeem aangevuld met holle assen. Ik gebruik 32-spaken Mavic SUP achterwielen en een Campagnola Atlanta voorwiel met diepe velg.

- Als je in België met een 3wieler rijdt, denkt men dat je ernstig gehandicapt bent. Zelfs de (kleine) 3wielindustrie richt zich volledig op personen met een handicap. Welke reacties krijg jij als je met je 3wieler rijdt? Is de situatie vergelijkbaar?

Mijn 3wieler is gemaakt voor de competitie, dus gebruik ik hem zo weinig mogelijk om te trainen of buiten de wedstrijden. Maar de keren dat ik hem gebruikte, trok hij heel veel aandacht. De mensen worden er gewoon door aangetrokken omdat hun enige ervaring met een 3wieler waarschijnlijk dateert van hun kindertijd.

Ik denk dat mensen 3wielers plezant vinden, tot ze je een bocht zien nemen aan 48 km per uur, vooral wanneer de bocht een tegengestelde draai heeft, wat veel vertrouwen en stuurvaardigheid vereist. Kinderen houden zeker van de 3wieler – vooral met de Pink Pantherschijven op de achterwielen!

In Groot-Brittannië is mijn ervaring dat de 3wieler hoofdzakelijk gemaakt wordt voor valide personen. Het Verenigd Koninkrijk telt meer dan 600 actieve 3wielrenners. Als de 3wieler echter personen met een handicap kan helpen om deel te nemen aan sportwedstrijden, vind ik dat wij hen daarin moeten aanmoedigen en steunen. Ik geloof dat de 2 disciplines, sport van personen met en zonder handicap, zeer goed kunnen samen gaan en elkaar helpen.

- Beschouw je het huidige 3wielrennen als een serieuze sport? Hoe ziet men 3wielrennen in Engeland? Is er een evolutie? Heeft het 3wielrennen een toekomst?

Ik beschouw het 3wielrennen zeker als een serieuze sport, zelfs al zou ik soms meer moeten trainen dan mijn werk toelaat. Het zou al helpen als ik met de fiets naar het werk zou gaan, maar het is onmogelijk gezien ik mijn auto nodig heb als ik opgeroepen word voor noodgevallen zoals een moord of een ongeval op de autosnelweg.

In Groot-Brittannië bekijkt men het 3wielrennen met een zekere humor, totdat men zelf probeert met een 3wieler te rijden en het plezier/het hachelijke van de onderneming ondervindt.

Ik zou graag meer jongeren zien debuteren in deze sport, maar om eerlijk te zijn, jonge getalenteerde wielrenners, zouden altijd moeten aangemoedigd worden om op twee wielen te koersen, de verdiensten zijn groter – internationale mogelijkheden, Olympische Spelen en misschien een lucratieve professionele carrière in Europa.

Blijkbaar trekt de sport goed presterende topwielrenners aan, die voortdurend het niveau optrekken, wat goed is voor de 3wielsport. Het toont dat het 3wielrennen een sport is zoals een ander met goed voorbereide concurrenten.

Londen organiseert de Olympische Spelen in 2012, een gouden kans om de 3wielsport op wereldvlak als demonstratiesport te plaatsen. Darts, onlangs officieel erkend als sport in het Verenigd Koninkrijk, heeft hiervoor zijn kandidatuur gesteld. Als een zogezegde sport met zijn pubcontext – en zijn nauwe band met sigaretten en alcohol – zijn kandidatuur kan indienen om opgenomen te worden in de Olympische Spelen, waarom dan niet de 3wielsport? Het zou een enorm uitstalraam betekenen, maar het zal een grote inspanning vergen van iedereen betrokken bij het 3wielrennen om de krachten te bundelen en een campagne op te zetten en te tonen dat het een wereldwijd verspreide sport is. Er resten zes jaar om een overtuigende campagne op te zetten…

- Kun je ons iets vertellen over de 3wielrenners, één uit het verleden en één van nu, waar je het meest naar opkijkt?

Dat is een moeilijke, ik heb heel veel gehoord van mijn vriend Norman Fenn over vroegere helden en hun krachttoeren, maar ik heb hen nooit zien koersen. Als het niet van Norman was, had ik de 3wieler niet leren kennen en was ik niet begonnen met koersen met een 3wieler. Hij is nooit een grote naam geweest, maar hij heeft de Tricyle Association en de 3wielersport in de streek gesteund. Momenteel is hij nationaal secretaris van de Tricycle Association en toert hij nog regelmatig rond met zijn 3wieler. Eén van de momenten waar hij het meest trots op is, is het uitrijden van het parcours the Lands End naar John O’Greats met een tandem. Gedurende mijn hele carrière – en zeker die op 3wieler – waren Norman’s raadgevingen, meer specifiek over mechanica, en steun van onschatbare waarde. Ik vraag hem nog regelmatig raad en steun.

Momenteel zijn er een paar zeer goede renners aan de top, maar ik kijk enorm op naar één van mijn grootste rivalen - Steve Brown van Yorkshire. Steve, een oud-politieagent, genoot van een zeer succesvolle carrière op drie wielen voor hij zich vorig jaar terugtrok om zich op zijn universitaire studies te concentreren. Hij was winnaar van het eerste wereldkampioenschap in 2002. Hij is een uitstekende atleet, uiterst snel maar ook zeer krachtig. Zowat drie jaar terug, reed ik met Steve met de 3wieltandem en tijdens onze eerste en enige rit, slaagden we erin 10 mijl (16 km) af te leggen in 20.01 – juist 11 seconden meer dan het competitierecord. Steve heeft de records 3wieltandem op de 10 en 25 mijl op zijn naam, evenals de records 3wielrennen op de 25 en 30 mijl.

- Heb je een trainingsprogramma en hoe geraak je fit? Kun je ons iets vertellen over je wielerclub? Rij je ook op een 2wieler? En hoe je ervaar je de overstap van 3wieler naar 2wieler en omgekeerd?

Elk jaar plan ik om een volledig wintertrainingsprogramma op te zetten, maar vind dan telkens weer dat er andere dingen te doen zijn. Vorig jaar zijn we verhuisd en er is nog heel wat werk. Ik rij niet graag in de kou. Enkele jaren geleden, toen ik nog in alle weer buiten ging, liep ik een virus op dat me drie maanden thuis heeft gehouden, niet in staat om te werken. Sindsdien heb ik gedurende de wintermaanden geprobeerd om een indoor turbo trainer te gebruiken, maar het vraagt veel wilskracht en geeft je niet dezelfde kracht en uithouding zoals bij het echt buiten rijden met de fiets. Mijn grootste zorg is mijn gewicht. Ik eet graag en geniet van een glas wijn en heb neiging om in de winter wat kilo’s bij te komen …om ze nadien moeilijk weer kwijt te raken…Eens ik begin te koersen verlies ik gewicht en word ik vlug terug fit.

Ik ben net bij een nieuwe club aangesloten - Weston Wheelers – in de streek waar ik nu woon. Het is een erg goede club en in de zomer rijden ze wekelijks een avondtijdrit. Vroeger was ik bij Stourbridge Cycling Club aangesloten en dat gedurende meer dan 20 jaar. Ik maakte deel uit van hun eliteploeg gedurende bijna vijf jaar en dat betekent dat ik een kleine financiële vergoeding kreeg voor verplaatsingen en koerskledij. Het was een moeilijke beslissing om de club te verlaten, maar gezien ik weg was uit de streek, was het beter om mij bij een nieuwe, lokale club aan te sluiten. Waarschijnlijk zal ik in België in blauw en geel koersen - de kleuren van Weston Wheelers – of misschien maakt “Mr Pink” wel zijn comeback in de koersarena…

Meestal train ik op een 2wieler. Gezien ik aan de kust woon, een populaire vakantiebestemming, is het niet veilig om de 3wieler te gebruiken. Bovendien zijn vele van de lokale wegen zeer smal en is het makkelijker om de 2wieler te gebruiken. Ik heb geen problemen met de overschakeling van 2wieler naar 3wieler of van 3wieler naar 2wieler. De posities zijn vrij gelijkaardig en blijkbaar kan ik me vrij vlug aanpassen aan de één of de ander. In vochtig weer voel ik me wel veel veiliger op de 3wieler – een erfenis van een valpartij met een 2wieler tijdens een koers enkele jaren geleden.

- Wat vind je je beste prestatie? Welk verhaal is eraan verbonden? Niettegenstaande ik twee nationale kampioenschappen over 10 mijl en drie nationale kampioenschappen Tricycle gewonnen heb, denk ik dat het wereldkampioenschap 2002 in Frankrijk mij het meest voldoening gaf. Een droom werd werkelijkheid, het Europese 3wielkampioenschap – dat ik hielp opstarten in 1998 – werd een wereldkampioenschap. Mijn vader was overleden in april en ik wilde de gouden medaille voor hem winnen, maar Mr Brown dwarsboomde mijn droom, ik had me nochtans goed verdedigd en alles gegeven wat ik kon – tegen een veel jongere tegenstander….

Ik denk dat het dat jaar was dat er een Tv-uitzending was en wat speciaal was voor mij, was dat mijn dochter er ook was. Met haar naast me, de zilveren medaille in ontvangst nemen was bijzonder. Die dag reed ik de koers met een foto van mijn overleden vader in mijn schoen ….

Zoals je weet heeft St Marsault een speciale plaats in mijn hart. Samen met een ex-politieagent die in het dorp woont met zijn Franse vrouw, lanceerden we de 3wielcompetitie in Europa. Al meer dan 10 jaar had ik in het dorp mijn vakanties doorgebracht en de bewoners kenden me goed. De beslissing werd genomen in maart en de koers ging door in juni van hetzelfde jaar. Het vroeg heel wat organisatie en ik denk dat we ons alletwee, Roger Clemerson en mezelf, bijna kapot gewerkt hebben om de zaak rond te krijgen. We ontvingen steunbrieven van President Clinton en van de Britse eerste minister Tony Blair, evenals succeswensen van de organisatie van de Tour de France . We voorzagen T-shirts, baseballpetten en een speciale fles wijn werd zelfs geproduceerd met een eigen etiket! Gelukkig kwam Roger Alma er het volgende jaar bij. Toen we ons, Roger Clemerson en mezelf, terugtrokken uit de koersorganisatie, nam Roger Alma, samen met Frank Farmery, de organisatie over op het moment dat de koers de status van wereldkampioenschap kreeg in 2002 – een heel bijzonder en prachtig moment voor mij. Toen we de wedstrijd opstartten in 1998 was het onze droom om wereldniveau te bereiken. Mijn grote spijt is dat ik nooit de titel heb kunnen winnen voor de Franse supporters die mij altijd fantastisch ontvangen hebben en me zelfs nu nog groeten als de Pink Panther of Mr Rose!!!

- Nu het komende WK. Je hebt de kans gehad om al een blik op het parcours te werpen. Wat vind je ervan? Wat is je ambitie? Welke renners zijn favoriet?

Ik denk dat deze reis naar België belooft een onvergetelijke ervaring te worden. Terwijl het Franse evenement geloofd werd voor zijn uitmuntende organisatie en de warme ontvangst door het lokale publiek, denk ik dat de koers in Asse groter en beter zal zijn, een waar uitstalraam voor het 3wielrennen. Ik verwacht grotere menigtes en heb enorm veel bewondering voor het werk dat André en zijn vrouw Marleen, samen met Roger en Myra Alma, in de organisatie steken. Ik hoop dat de 3wielrenners massaal komen en de wedstrijd steunen en hem zo tot een groot succes maken – het beste buitenlandse kampioenschap 3wielrennen. Frankrijk legde de fundamenten, nu is er echt de gelegenheid om verder te bouwen op dat succes en de 3wielcompetitie als een Europees gebeuren te bevestigen.

De koers zal interessant zijn. Hij is erg technisch met een combinatie van snelle rechte stukken, gedeeltes bergop en bergaf en enkele bochten die gevaarlijk kunnen zijn. Hij combineert tegelijkertijd een stadscentrumcircuit met een gedeelte op het platteland, voor elk wat wils. Ik ben ervan overtuigd dat de tandem3wielrenners een zware, maar aangename tijd zullen beleven… Terwijl de tijdrit zal afhangen van pure snelheid, zal de wegrit, een gevecht worden van uithouding en kracht tijdens een koers die moeilijker zal worden bij elke ronde …

Mijn persoonlijke ambities? Natuurlijk zou ik graag het kampioenschap winnen, maar realistisch gezien moet ik toegeven dat leeftijd en conditie tegen me zijn. Na de ontgoocheling van vorig jaar, ik haalde zelfs de top drie niet, is mijn doel terug een podiumplaats halen – ik zal me voor 100% geven.

-  Kun je ons tot slot iets over een onvergetelijke ervaring vertellen, een waar 3wielerverhaal? Ooit versloeg ik Chris Boardman, ex-gele truidrager en wereldkampioen tijdrijden, in een tijdrit en dat met een 3wieler… Het gebeurde in de klassieke tijdritkoers, de Porthole Grand Prix, een populaire 25-mijls (40km) ronde van de Lake Windermere in het Lake District in het noordwesten van Engeland. We waren allebei in het 120 man sterke koppeloton . Chris had net vijf mijl afgelegd toen zijn stuur in twee brak en hij moest opgeven. Ik had een lekke band net voor de start, verving de tube en vertrok. Na zeven mijl koers reed ik opnieuw lek. Gezien ik geen reservetube meer had, besloot ik op te geven. Ik heb toch twee mijlen meer afgelegd dan Chris….

Bij een ander bezoek aan het Lake District, nam ik deel aan de snelle Levens koers die een vlugge start bergafwaarts heeft waar je snelheden kan halen van meer dan 30 mijl per uur. Tijdens een rit tekende mijn computer 35 mijl per uur, toen ik over het stuur van de fiets werd geslingerd, met gekneusde ribben en zware blessures aan de borst, armen, benen en maag tot gevolg. Het rechterwiel was losgekomen – ik had vergeten de wielmoer aan te spannen. Bizar genoeg had ik een opwarming van 10 mijl achter de rug zonder problemen. Jammer genoeg gebeurde het ongeval net zeven dagen voor de nationale kampioenschappen….

- Enkele laatste woorden? Ik wou enkel nog André, Marleen en de mensen van Asse danken voor hun steun aan het Wereldkampioenschap 3wielrennen 2006. Ik denk dat hun beslissing beloond zal worden met een echt boeiende wedstrijd. Ook dank aan Roger en Myra Alma. Als oud-organisator weet ik hoeveel tijd en toewijding het vereist om het evenement te doen slagen. Zonder zo’n enthousiastelingen zouden evenementen als dit niet meer georganiseerd worden. Ik hoop dat 3wielers van heinde en verre massaal opkomen en van dit kampioenschap – het eerste in België – een gigantisch succes maken.         Interview: Trike Anyday - photos: Wayne Baker

3WIELWEB HOME